FAVORIETE GEDICHTEN - FAVORITE POEMS

FAVORIETE GEDICHTEN

BALLADE VAN DE DINGEN DIE NIET OVERGAAN
WERUMEUS BUNING
BALLADE VAN DEN BOER



WERUMEUS BUNING
BELOOF JEZELF




CHRISTIAN D. LANSON
DE BEVRIJDE EROS (fragment)


JEF LAST
DE DODEN ZIJN NIET DOOD



BIRAGO DIOP
DE GEVELS VAN DE HUIZEN



H. TOLLENS CZ
DE HOEDER VAN KUDDEN



ALBERTO CAEIRO
DE MENS






H.A. SPANDAW
DE MOEDER





GEERTEN GOSSAERT
DE PRUIMENBOOM




HIERONYMUS VAN ALPHEN
DE SCHADUWEN




RENE DE CLERCQ
DE TUINMAN EN DE DOOD



P.N. VAN EYCK
DIEN AVOND EN DIE ROOZE



GUIDO GEZELLE
EEN OUD LIEDEKEN




VICTOR DE LA MONGAGNE
FOR A FIVE YEAR OLD




FLEUR ADCOCK
GEZIELTES SPIELZEUG



ERICH FRIED
GHEQUETST BEN IC VAN BINNEN


Onbekend – middeleeuws
GRAFSCHRIFTEN




J.A. ALBERDINGK THIJM
HET KAMELEON





A.C.W. STARING
HET NIEUWS DEELDE MEE



onbekend
HOMBRES NUEVOS




PIET DECLERCQ
IK ZAL NIET GELOVEN




onbekend (uit KWB Leiding)
IN OHNMACHT GEFALLEN



GUENTER GRASS
INDIEN IK JE DRAGEN KON



MARCEL WEEMAES
JONG ZIJN DOUGLAS




MAC ARTHUR
LA GRASSE MATINEE




JACQUES PREVERT
LA NUIT DE DECEMBRE



ALFRED DE MUSSET
LAS CASAS DE CARTON



PIET DECLERCQ
LITTLE BOXES





MELVINA REYNOLDS
MARC GROET'S MORGENS DE DINGEN

PAUL VAN OSTAYEN
MELOPEE





PAUL VAN OSTAYEN
NIET MORGEN





ALFONSO MURRIAGUI
ON BEING TOLD OF TORTURE


KOFI AWOONOR
ONRUST (kwatrijn)




JACOB ISRAEL DE HAAN
PROBEER TE VERGEVEN



CYRIEL VAN ISENHEIM
ROMANCE DE CIEGO




SALVADOR DE MAARIAGA
SONNET






WILLEM KLOOS
VOOR DE VREDE




ANTON VAN WILDERODE
VOOR LATER





R. DEKKER
ZWERVERSLIEFDE




ADRIAAN ROLAND HOLST

---

V
BALLADE VAN DE DINGEN DIE NIET OVERGAAN
WERUMEUS BUNING

De geur van diepe bossen na den regen,
De geur van water en van roestbruin hout,
De geur van 't paard dat men het liefst mag rijden
En van het donker haar waarvan men houdt,
Duister en licht, in 't witte bed gelegen,
En wat het beste is in dit bestaan,
Te slapen met de liefste aan zijn zijde
En dat dit zo zal zijn in alle tijden :
Dit zijn de dingen die niet overgaan.

De kracht van stieren in de voorjaarsweide,
De glans van tranen en van witte zijde
En parelen om een slanke hals gedaan,
de macht van armen om een hals geslagen,
De nacht van zoete antwoorden en vragen,
De pijn der vrouwen, die in 't kraambed gaan
De pijn, die men om zijn vriendin moet lijden
En dat dit zo zal zijn in alle tijden :
Dit zijn de dingen die niet overgaan.

Geluid van water dat van rotsen stort
en van een kerk waarin gezongen wordt,
En van zwaar weer, dat niet wil overgaan,
Van slagregens in slapeloze nacht
Dat men verlaten ligt en niet meer wacht.
Het lege witte bed, beschenen door de maan
De liefde die verkeert in 't lange lijden
En dat dit zo zal zijn in alle tijden :
Dit zijn de dingen die niet overgaan.

De stank van drek, rot vlees en rottend graan
't Gezicht der liefste die is uit haar lijden
De aasvlieg die daarop te gast wil gaan,
De huichelaars die uw gelijk benijden ...
De straf, dat men gestraft wordt door zijn vrienden
Terwijl 's lands vijanden slechts straf verdienden,
Het onrecht in de naam van 't recht gedaan
En dat dit zo zal zijn in alle tijden,
Dit zijn de dingen die niet overgaan.

Prince:
Princes Marie, Maria Magdalena,
Mij meer vertrouwd als bittere zondares
Wier donker haar door Gods licht werd beschenen
dan God en Jezus zelf, leer mij de les
om in het leed een beter weg te gaan.
Vervloekt en ongezegend is het lijden
Totdat men leert onder het kruis te staan.
En dat dit zo zal zijn in alle tijden,
Dit zijn de dingen die niet overgaan.

---

V
BALLADE VAN DEN BOER
J.W.F. WERUMEUS BUNING

Er stonden drie kruisen op Golgotha,
Maar de boer, hij ploegde voort.
Magdalena, Maria, Veronica,
Maar de boer, hij ploegde voort,
En toen zijn akker ten einde was,
Toen keerde de boer den ploeg
En hij knielde naast zijn ploeg in het gras,
En de boer, hij werd verhoord.

Zo menigeen had een schonen droom,
Maar de boer, hij ploegde voort,
Thermophylae, Troja, Salamis,
Maar de boer, hij ploegde voort,
Het jonge graan werd altijd groen,
De sterren altijd licht,
Gods Woord streed in de wereld voort
En de boer heeft het gehoord.

Men heeft den boer zijn hof verbrand,
Zijn vrouw en os vermoord;
Dan spande de boer zichzelf voor den ploeg,
Maar de boer, hij ploegde voort.
Napoleon ging de Alpen op
En hij zag den boer aan 't werk,
Hij ging voor Sint Helena aan boord
En de boer, hij ploegde voort.

En wie is er beter dan een boer,
Die van de wereld hoort,
En hij ploegt niet, wat er al geschiedt
Op dezen akker voort.
Zo menigeen lei den ploegstaart om,
En deed het werk niet voort,
Maar de leeuwerik zong hetzelfde lied
En de boer, hij ploegde voort.

Heer God ! De boer lag in het gras,
Toen droomde hij dezen droom :
Dat er eindelijk een rustdag was
Naar apostel Johannes' woord.
En de kwaden gingen hem links voorbij
En de goeden rechts voorbij,
Maar de boer had zijn naam nog niet gehoord
En de boer, hij ploegde voort.

Eerst toen de boer dien hemel zag
Zo vol van lichten schijn,
Toen spande hij zijn ploegpaard af,
En hij veegde het zweet van zijn aanschijn af,
En hij knielde naast zijn stilstaand paard,
En hij wachtte op Gods Woord.
Een stem sprak tot aarde, hemel en zee
En de boer heeft haar gehoord :
- "Ter wille van den boer die ploegt
Besta de wereld voort !"

---

V
BELOOF JEZELF
CHRISTIAN D. LANSON

Beloof jezelf zo sterk te zijn,
Dat niets de vrede van uw hart kan storen;
Vreugde en blijdschap te geven
Aan elke mens die je ontmoet;
Je vrienden te laten ervaren
Dat zij tot grote dingen in staat zijn;
De zonkant van het leven te zoeken
En steeds optimistisch te blijven.

Beloof jezelf alleen aan de goede dingen te denken,
Alleen daarvoor te werken en altijd het beste te hopen;
Je evenzeer te verheugen over het succes van anderen
Als over de vorderingen van jezelf;
Je fouten van gisteren te vergeten
En je volledig te richten op de dingen van morgen;
Een rustige zelfbeheersing te bewaren
En te glimlachen naar alles en iedereen.

Beloof jezelf zoveel tijd aan je eigen vooruitgang te besteden
Dat de kans je ontbreekt om anderen te bekritiseren;
Te groot te zijn om zorgen te maken
En te edel om wrevelig te worden;
Te sterk om angstig te zijn
En te gelukkig om onvrede toe te laten in je hart.

---

V
DE BEVRIJDE EROS (fragment)
JEF LAST

Vergeef me dat ik rijker ben dan gij.
Ik heb de bergen lief, niet minder dan de vlakte,
De zee is mij niet beter dan de duinen,
Ik heb de helling waar de distel groeit
Niet minder lief dan 't ruisen van de malse regen
En wat mijn ogen aan de vaarten schonken
Onthield ik niet aan 't stof der witte wegen.
Vergeef me dat ik rijker ben dan gij !

Vergeef me als ik rijker ben dan gij.
Ik heb de mannen lief, niet minder dan de vrouwen,
De maagden zijn niet beter dan de knapen.
Tot kussen biedt zich even mild de mond
Als boven 't oog het welvend rond der slapen.
Ik min de borsten rijpend als een vrucht
Maar ook de tengere streling van de handen
En waar mijn lippen te beminnen vonden
Weerhield mij nooit de dreiging van de schande.
Vergeef me als ik rijker ben dan gij !

Vergeef me zo ik rijker ben dan gij.
Ik heb mijn schatten niet van U gestolen.
Waar mijn schip vaart, zouden uw schepen zinken,
Waar ik mijn weg vond, zou uw kudde dolen.
Ik dronk het water dat gij niet durft drinken,
Ik heb de wereld lief en niet uw geld,
De handen en de monden en de ogen.
Mijn rijkdom is wat gij verworpen hebt.
Ik heb U om uw schatten niet bedrogen.
Vergeef me zo ik rijker ben dan gij !

---

V
DE DODEN ZIJN NIET DOOD
BIRAGO DIOP

Hoor het wezen in de dingen,
Hoor het zingen in het vuur,
Hoor het manen in het water,
En luister naar de wind :
Het zuchten in het kreupelhout
Is de adem van onze voorouders.

De overledenen zijn nimmer verdwenen,
Zij zijn in de lichte plek in de schaduw,
En in de schaduw die dichter wordt.
Zij zijn in de boom die dreunt,
en in de boom die steunt.
Zij zijn in het stromend water,
En in het water dat slapend de ogen sluit.
Zij zijn in de hut, zij zijn in de boot :
De doden, Zij zijn niet dood.

De overledenen zijn nimmer heengegaan,
Zij zijn in de borsten van de vrouw,
Zij zijn in het kind in haar lichaam,
Zij zijn in de oplaaiende strijd,
Zij zijn niet onder de grond :
Zij zijn in het uitgaande vuur,
Zij zijn in het wenende gras,
Zij zijn in de brommende rotsen,
Zij zijn in het bos, in het huis, in de boot :
De doden, Zij zijn niet dood.

---

V
DE GEVELS VAN DE HUIZEN
H. TOLLENS CZ

Slaat zulk een blik van deernis niet
naar gindse stulp van leem en riet,
gij, die er langs rijdt, stedelingen !

Laat, schone jonkvrouw uit de stad
geen tranen in uw oogjes dringen,
omdat de schaamlen niet ontvingen
dan zulk een waglend huis als dat.

't Is waar, 't gevoel komt pijnlijk op,
als wij daarginds die heuveltop -
die schitterende witte wanden naken :
('t Is Nellesteins gepleisterd graf)
en als we, langs de glooiing af,
aan d'andere zij die biezen daken,
die hutten zien van stro en klei,
daar neergezet in zand en heid :

dan, ja ! dan wordt ons bij 't aanschouwen
het heerlijk landschap droef en naar;
dan zien we vragende op elkaar
en de uitroep laat zich niet weerhouên :
Voor Doden Gindse Praalgebouwen,
Voor Levenden Die Kluizen Daar !!

Doch 't is een spotprent op haarzelf,
Dat hoog en schitterend grafgewelf,
dat zich de trotsheid op deed rijzen :
daar staat het, op die top gebouwd,
als om van ver reeds aan te wijzen,
wat eens de hoogmoed overhoudt.
...

Gedenk aan 't graf van Nellestein :
't Is buiten schoner dan van binnen.
Neen, jonkvrouw, die uit spelen rijdt !
Zucht, ween niet om die schaamle kluizen.

En dorper, die de stad doorschrijdt :
Schat naar de gevels van de huizen
't Geluk er binnen niet altijd !

---

V
DE HOEDER VAN KUDDEN (XX)
ALBERTO CAEIRO (=FERNANDO PESSOA, PORTUGAL)

De Taag is mooier dan de rivier die door mijn dorp stroomt
Maar de Taag is niet mooier dan de rivier die door mijn dorp stroomt
Want de Taag is niet de rivier die door mijn dorp stroomt.

De Taag heeft grote schepen
En op haar water vaart nog steeds
Voor degenen die in alles zien wat er niet is,
De herinnering aan de galjoenen.

De Taag ontspringt in Spanje
En de Taag mondt uit in zee in Portugal
Dat weet iedereen.
Weinigen weten echter welke de rivier is van mijn dorp
En waarheen zij gaat
En vanwaar zij komt,
En daarom, omdat zij minder mensen toebehoort,
Is vrijer en groter de rivier van mijn dorp.

De Taag is een weg naar de Wereld.
Voorbij de Taag ligt Amerika
En het fortuin van hen die het vinden.
Niemand heeft ooit gedacht aan wat er ligt
Voorbij de rivier van mijn dorp.
De rivier van mijn dorp doet aan niets denken,
Wie aan haar over staat, staat enkel aan haar oever.

---

V
DE MENS
H.A. SPANDAW

Wat is de mens ?
Zie hem in volle overvloed van aards geluk :
Zijn borst zal steeds onrustig zwoegen,
De toekomst, die hem vleit en zijn verbeelding voedt,
Vertoont nog hoger heil, belooft hem meer genoegen.
Zijn aanzien stijgt ten top - zijn wens blijft onvoldaan;
Zijn roem, luid klinkend, heeft zijn eerzucht niet bevredigd;
Hij hijgt naar zinvermaak - de wellust lacht hem aan ...
En met een enkle teug heeft hij de kelk geledigd.
Hij streeft naar nieuw genot - en walgt, als hij 't ontvangt;
Hij dorst naar schatten - geeuwt wanneer ze 't oog verblinden;
Hij hoopt en droomt en zwoegt en reikhalst en verlangt ...
Totdat hij in de groeve in 't einde de rust mag vinden.
Ontneem hem hoop en droom, begoocheling en schijn,
En hij houdt op, een mens te zijn !

---

V
DE MOEDER
GEERTEN GOSSAERT

Hij sprak en zeide
In 't zaêl zich wendend :
Vaarwel, O moeder,
Nooit keer ik weêr ...
En door de lanen
Zag zij hem gaan en
Sprak geen vervloeking
Maar weende zeer.

Sprak geen vervloeking ...
Doch, bijna blijde,
Beval de maegden :
Laat immermeer
De zetels staan en
De lampen aan en
De poort geöpend,
De slotbrug neer.

En toen, na jaren,
Melaats, een zwerver
Ter poorte klaagde :
Uw zóón keert weer ...
Zij zag hem aan en
Vond gene tranen,
Voor zoveel vreugde
Geen tranen meer.

---